Wat Stapel doet

De brede widget (4×2) is de kaart die klaarligt: zijn kleur, zijn merkteken en zijn streepjescode, met daaronder drie aantikbare chips voor de kaarten die je daarna het laatst gebruikte. Loop je een bekende winkel binnen, dan wisselt de code naar die kaart en komt de winkel waar je staat erboven te staan. Nul tikken tussen jou en de code. Dat wisselen is een schakelaar en staat standaard aan; uit blijft de kaart staan die je het laatst gebruikte.

De kleine widget (4×1) is één rij, van rand tot rand: de kaart zelf, in haar eigen kleur, met de streepjescode over de volle breedte. Tikken opent die kaart. Sta je nergens in het bijzonder, dan is het de kaart die je het laatst gebruikte.

Er valt geen tussenstand te kiezen. Aanzetten vraagt om nauwkeurige locatie, om “altijd toestaan” en om meldingen, en zonder alle drie gaat de schakelaar niet om. Zet je de locatie van Stapel in Android op “alleen tijdens gebruik” of op bij benadering, dan is dat geen bescheiden variant maar een doodlopende weg: de geofencing van Play Services weigert zo’n toestemming, en de app zegt op het scherm wat eraan ontbreekt in plaats van iets aan te zetten dat nooit zou afgaan.

Aan horen wel twee losse schakelaars, allebei over wat er bij aankomst gebeurt en niet over het meten: of de winkel waar je staat boven de code komt, en of de kaart op het vergrendelscherm mag. Die laatste staat uit; wat hij kost staat op de privacypagina.

Onder water is dit de GeofencingClient van Google Play Services met een straal van ongeveer 150 meter, opnieuw scherpgesteld op de dichtstbijzijnde winkels zodra je noemenswaardig beweegt. Je positie vraagt de app nog steeds rechtstreeks aan Android, niet aan fused location, en Stapel stuurt hem nergens heen. Wat de geofencing zelf te zien krijgt, staat op de privacypagina.

Bij aankomst verandert de widget, richt de tegel zich opnieuw en verschijnt er één melding. Die melding is waarschijnlijk het nuttigst: niemand kijkt naar zijn beginscherm terwijl hij een winkel binnenloopt.

Honderden rijen, de meeste met een kaart. De Nederlandse zijn spaarprogramma’s en lidmaatschappen die wél een kaart voeren, plus een handvol ketens die niets voeren en er juist in staan zodat de app ze niet ten onrechte voorstelt. Daarnaast staan er buitenlandse rijen in, voor België, Duitsland, Oostenrijk, Frankrijk, Spanje, Italië, Portugal, het Verenigd Koninkrijk, Ierland, Polen, de Verenigde Staten, Canada, Denemarken, Zweden, Noorwegen, Finland, IJsland, Brazilië, Japan, Australië, Nieuw-Zeeland, Mexico en Zuid-Afrika. In welke landen de app ook de winkels kent, is een eigen lijst, op Winkeldata. Sommige kaarten gelden bij meer dan één keten; Colruyt Xtra bijvoorbeeld bij Colruyt, OKay, Bio-Planet, Spar, Dreamland en DATS 24. De catalogus groeit bijna elke week, dus er staat hier geen totaal dat alleen tot de volgende release klopt.

De app levert merklogo’s mee voor het grootste deel van de lijst: een paar bestanden dienen ook een zusterketen in een ander land, zoals Lidl. Ze komen van Wikimedia Commons en staan er alleen om de kaart die je al hebt herkenbaar te maken; de herkomst en licentie per logo staan in de app onder Privacy → Licenties. Heeft een keten geen logo, dan krijgt de kaart de merkkleur en een pictogram. Een keten die haar logo hier niet wil zien, hoeft het maar te vragen.

De lijst werkt zichzelf bij. Hij zit in de app als bodem, en de app haalt er maandelijks een ondertekende versie bij over dezelfde beveiligde weg als de winkeldata: geen account, geen extra toestemming, geen nieuwe server. Hernoemt een keten haar programma, dan hoef je niet op een nieuwe versie van de app te wachten. Op het scherm Merken staat wanneer jouw lijst voor het laatst is bijgewerkt.

Zes van de Nederlandse programma’s zijn in 2025 of 2026 hernoemd. Een verouderde naam of verkeerde kleur is een echte fout: meld hem.

Je kaarten, bonnen en mappen in één bestand dat jij ergens neerzet, en teruglezen op het nieuwe toestel. Geen cloud, geen account. Het bestand is niet versleuteld: het is gewone JSON, zodat je het over tien jaar nog kunt openen, en wie het heeft kan je codes lezen. De app zegt dat ook op het back-upscherm.

Android doet daarnaast zelf Auto Backup, wat een kopie in jouw Google-account zet. De app benoemt dat en je kunt het uitzetten; hoe, staat op de privacypagina.